Stefaan De Vos

Gepubliceerd in de Standaard van 13juli.

Sinds de federale verkiezingen van ‘03 trokken we enkel in ‘05 niet naar het stemhokje. Halflege verkiezingsborden en een opvallende desinteresse bij de bevolking tijdens de laatste verkiezingscampagne zijn de onmiskenbare symptomen van een groeiende verkiezingsmoeheid. Resultaat: proefballonnetjes in de media om de federale en regionale verkiezingen te laten samenvallen.

Samenvallende verkiezingen zijn voor ons, jonge christendemocraten, uitgesloten: no pasarán! Het samenvallen van federale en regionale verkiezingen veegt in één pennetrek haast alle Vlaamse verworvenheden weg. Wij zijn leden van een partij die de deelstaten meer verantwoordelijkheid wil toebedelen. Daarom menen wij dat elk bestuursniveau zijn beleid ook apart voor de kiezer moet verdedigen. Wanneer alle verkiezingen op één hoop worden gegooid, kan een niveau dat sterk presteerde de rekening krijgen voor een zwak presterend niveau, of omgekeerd.

Toch delen wij de mening dat het huidige verkiezingsritme naar beneden moet. Enkel in periodes zonder verkiezingskoorts is er ruimte voor echte staats- en andere hervormingen. Als verkiezingen te snel op elkaar volgen, heerst de dagjespolitiek onafgebroken. Het is een vaststelling die ook in de bedrijfswereld geldt. De tirannie van de kwartaalresultaten voor beursgenoteerde ondernemingen lag mee aan de basis van het kunstmatig opfokken van de aandelenkoers van bijvoorbeeld L&H en Enron. Men keek niet verder dan het volgende kwartaal, met de gekende nefaste gevolgen voor de fundamenten van die bedrijven. Een bedrijf opnieuw gezond maken, vraagt wat geduld van de belegger. Een land hervormen, vraagt geduld van de kiezer. Een lange termijn beleid vereist verkiezingen op de lange termijn. Een hervorming kan snel beslist worden, maar de resultaten laten altijd wat op zich wachten. De regering Balkenende II nam aan het begin van haar legislatuur enkele moedige beslissingen en crashte onmiddellijk in de peilingen. Wanneer de resultaten enkele jaren later zichtbaar werden, werd het verlies in een half jaar haast geheel toegereden.

Beeld u zich in dat er in ‘09 nog geen regionale verkiezingen zouden zijn. De staatshervorming zou nog veel diepgaander kunnen zijn en er zou nog politieke moed overblijven om ook op socio-economisch vlak een echte sprong vooruit te maken.

CD&V wil meer bevoegdheden overhevelen naar Vlaanderen opdat Vlaanderen sneller zou kunnen inspelen op haar eigen specifieke noden: ‘small is beautiful’. Logischerwijze moeten we ook het politieke kader willen scheppen om die veranderingen mogelijk te maken.

De stelling dat verkiezingen wel kunnen samenvallen wanneer het zwaartepunt in Vlaanderen ligt, is ook geen oplossing. Moet het federaal niveau dan geen verantwoording meer afleggen? Laten we toe dat één ophefmakende beslissing van het “kleine federale broertje” vlak voor de verkiezingen de beoordeling van het Vlaamse beleid bepaalt? En wat als het zwaartepunt nu eens in Europa kwam te liggen, telt Vlaanderen dan niet meer?

Daarom is ons voorstel: aparte verkiezingen, maar dan kort na elkaar. Concreet: in 2014 houden we regionale verkiezingen in mei, Europese verkiezingen in juli, federale verkiezingen in september. In Frankrijk bleek duidelijk dat presidents- en parlementsverkiezingen niet noodzakelijk tot eenzelfde uitslag leiden, ook al verliep er slecht een maand tussen beide.

Ook maken we van alle parlementen zogenaamde “legislatuurparlementen” waardoor vervroegde verkiezingen onmogelijk zijn, maar tussentijdse regeringswissels wel. Alle parlementen zijn voor vijf jaar verkozen (Europa hanteert nu immers een 5-jarige termijn) Meteen valt ook de druk op toppolitici weg om van bestuursniveau te wisselen.

CD&V stelt dat het niet in een nieuwe regering stapt zonder staatshervorming. Aangezien samenvallende verkiezingen elke staatshervorming haast zinloos maken, lezen wij in deze stelling ook dat CD&V enkel in een nieuwe federale regering stapt indien de federale en regionale verkiezingen niet samenvallen. Bovendien staat CD&V voor een langetermijnpolitiek. Daarom pleiten wij voor aparte verkiezingen die kort na elkaar volgen. Het is de beste garantie voor de dubbele staatshervorming die we zo hard nodig hebben: een communautaire en een socio-economische.

Peter Van Rompuy,
Stefaan De Vos,
Ruben Lemmens,
Pieter-Jan Lijnen,
Bart Ooghe,

Allen JONGCD&V’ers